aşkı için bir harfi eksilmiş şair

içimde cemal süreya kalbi var

kalbimde kocaman bir sen

okyanusların en yücesi

adın

denizinin dibindeki harflere döşenmiş inciler

orada gülüşlerin pırıl pırıl 

hepsi hafızamda uçarı kahkahalarının

aşık olduğum her rezonansın

kaç gece daha martılar sırdaşım olur bu vapurda 

belki bilinmez

yazdığım mektuplar sana yetişmez belki 

o tertemiz İstanbul havasında tam senin manzaran vardır

o gözler olmak ister çoğu kez bu yüreğim 

bazen 

dağ kadar güçlü değil de

sadece bi dağ olmak ister, sana daha yakın olabilme umuduyla 

bi toprak 

bi kuş 

bi çiçek

ya da yavru bi kedi..

kaç ihtimalden sonra kavuşur bu kalpler 

tanrı daha ne kadar sınavdan tabi tutmalıdır

kaderle aramı iyi tutmaya çalışıyorum 

bana senin yollarını açsın diye begonya

huzur yolundan ayrılmasın...

huzur, denizinin şeffaflığında parlasın her daim.

ameliyatla ali olsana*

bazı şiirler ayrılıktan değil, ölümden dolayı yazılır

yeni kalkmış bir vapurdan karşıya geçerken müjganla ağlaşılır

geceler kadar siyah örtü bu yokluğun, hangi ölüm temizler bizi

binbir gecenin vaktinde tan ağarır

yalnız ve yapayalnız bir kadın doğar dolunayda 

seni diler, dudaklarında adının hecesi

uzaktan da uzaktadır, yareninin istediği gibi

bu vuslat kaçıncı bahardan sonra gelir

gülhane'nin yüzü hiç mi gülmez 

kaç kalp kırıklığı daha katledilir denizinde

bilmem.

ben bilmem.

kader değer belki yarınlarımıza 

tanrının bolluğunda nilüferler peyda olur 

aşkımız için 

kök salar suyunun üzerinde

bir hiç uğruna nefes almak değil

tapılası gülüşüne değer kader

bu kez 

seni gördüğüm yerde dudaklarından değil, gülüşünden öpeceğim akdeniz kadar derin fevkalade gözlerini

kilise mumuna adını dilemekten vazgeçtim.

-bir kez söylenen sözler ve seni dilemek;tanrının kitabında yasaklanan cenneti-

aramızdaki ışıkları sen kapattın

bende bütün şairleri şiirleriyle beraber yaktım.

içimde nazım'dan bir küllük, süreya'dan bavyera duvarı kaldı.

tüm tuğlaları baştan dizdim

olmayışına övgüler..

sensizliğin çiçekleri soldurmasını. 

odamın mateminde kaybolmasını izledim.

yarım kalmışlığın tiradı şudur begonya dolusu yalan sevgili

satırların baş harfinde adın yazılmamışsa. 

deniz'inin girdabı seni çoktan yutmuştur.

sen şimdi enkazda ara beni. ara nolur

belki bir gün bulursun.

deniz seni içine çeker, sense bunu seni sevdiği için yaptığını sanırsın, ta ki boğulana kadar*

sarılamadığın bir bedenin kokusunu özlediğinde başlar insanın yüreğinde gurbet 

işte o zaman anlarsın 

var iken kıymeti 

yok iken hasreti

nazım hikmet ran

sadakat erdem değildir aslında, sevgiden kör olmaktır*

sevmenin birkaç milimlik kalibresi var şakaklarında

oradan başlıyorum ölmeye 

her akşam

sema karanlığa bürünüp ay tutulunca kahır oluyor anılarımız, eski konaktaki yolda

evlerimizin duvarları eskimiş, sen uğramayı unutmuşsun, ben pejmürde bir gri renk bulmuş ona bakıyorum 

şiirler , gülüşlerinden hançer yemiş sevgilim 

o yüzden odamızda tek bir kuş ötmüyor, lavantalar kokmuyor, penceremiz sardunyasız kalmış bunca yıl

sahi, sen neredesin?

olmayan her şey adına soruyorum, yokluğun kaç cehennem edecek bu taşlaşmış kalbimin çığlıklarında

ateşlerim senin yokluğunda harlanmış

beni koruyan meleklerin kanadı kırık

seni anlatarak geçirmişiz köprüyü..

tanrıdan dilediğim merhamet ve ağıtla dil dökmüşüm tek bir sana

biricik sana

ne çok isterdim seni doğurmayı veyahut aşığın olarak kalmayı

gel de bahçemiz cennet olsun gamzende 

gülüşlerin ısıtsın hazanımızı

güzden arta kalan bir okyanusu öpeyim gel

sonra soranlara diyeyim ki 

siz hiç bir okyanusu dudaklarından öptünüz mü?

birleştir içimdeki deniz'i deniz'ime

lütfen beni gördüğünde bana sımsıkı sarıl)

ev sandığımız enkazlar tekrar döşendi bahçelikte

bu kez

o kapıyı kilitlemedim!

o kapıyı, o evi yıkıp 

altından sağ salim çıktım.

yeniden doğurdum kendimi.

senin olmadığın en beyaz yarınlarıma...

gel gör ki senden vazgeçemedik (!)

Yıllar günleri arşınlar

Sen bir boy filiz verirsin.

İstemez gece karanlığında bile seni..

İstemez sardunyalar çiçeklenmek.

Ben biraz pejmürde bir giyotinle ölürüm

Sen alaşağı bir izmaritle.

allah seni uçurumdan atar kanat vermez nasıl düştüğüne bakar, (var olan kanatları kırılmış meleklere )imtihan

bütün hıncım taş duvarlarına 

benim bu eşikteki öksüzlüğüm ondandır 

boşuna beklediğim o bahar bahçe, giremediğim gönlün kapısında fazlalıktan ibaret olmak.

senin yabancın bu öksüz ruhum

bunu kabullenmek omurgamı eğdi

zincirlenmiş elim kolum senden çiçek açmayı bekledi

ne varmanın heyecanı kaldı

ne de gidilen yolun

kimsenin suçu yok.

anladım

ve anladım

ve anladım kırılmak

kırk bıçak yarasıymış kalpte.

beni al eğ bük kır bağrına bas.

sev.

beni gözet güzelleştir kaygımı çiçeklendir.

sev.

al bu telaşımı dindir.

artık geç kaldın 

bunu kabullenmek omurgamı eğdi

içimi kıpır kıpır eden ihtimali çöpe attım.

kendime tuttuğum yasın kırkıncı gününe.

belkisiz

insan yalnızca kendine kızıyor 

biriktirdiğin tüm tohumlar kalbinde enkaza dönüşürken 

umutlarını yeşerten son bir güneş ışığına muhtaçken...

fırtına dindi, gemi battı bu sığ denizde

ve

bütün evlerim yıkıldı, kimsenin evi de değilim

üstelik kendim de sokakta kaldım.

deniz'in içinde olduğun kadarsındır

çok ağladım, hiçbir çiçeği büyütmedi yokluğun

ağzında bir ceylan çiçek buketi taşır 

bugün bütün hüzünlerim elveda çalar rumeli'ye yakın 

hiçbir türkü yaralamaz ciğer paremi senin eksik olduğun masalar kadar 

bir gönül fermanının sona erdiği meçhule giden yol olmuştur tüm denizler 

fatihler artık tek bi diyar dahi fethetmez bu çağda

adın kalmamıştır 

adın limanlardan tek tek

topyekûn silinmiştir vuslatından

yetim bir bebek doğar ocak sanar evini

ocaktır evi

orada anneler babalar el öptürmez

her şey adınla başlayıp bitti bu masal ziyaretinde 

hoş mu kalırsın bilemiyorum  

benim olmadığım bütün iklimlerde yoksun artık.

son noktayı gamzende hecelemek

-düşlerimde buseler her bir zerrene...

adın kadar derin ve yalnız olmadığın bir hayat diler bu kalp

(son)suzluğ(a) doğru

iyileşmeyi hızlandıran tüm ihtimalleri 

kalbindeki odacıklarda toplamış küçük kız çocuğum 

bir minik kelebeğin kanadındaki umuda tutun 

orada her şey bembeyaz kanayan mumlar gibidir

belki açar gonca gülleri 

bahçeleri yeşertir dikenlerden silinmiş sarı yapraklar 

bir limanın enkazına eşlik eder iki aşık 

vuslatın nasip olmadığı kız kulesine bakarız

denizin kokusu içine işlesin diye tüm martılara anlatır

aşkını

maşuk

hiçbir koku getirmez denizi

tanrı bile kabul etmez duaları 

o gece bi kasabanın ölüm feryatları duyulur

kanlar, şekerler, karanlıklar

ardı sıra boy boy yalanlar, aldatılanlar

bir seviginin tüm gücünden mahrum kalmış

kız çocuğu

gelir yeniden dünyaya, annesinin de babasının da kendisinin olduğu dünyaya

yetim kalmasın diye şiirler doğurur, emzirir

hem süt hem bal verir dizelerine

bal, yaşama tutunmak içindir

kırkından evvel süt bırakmış küçüğümün annesizliği

duvar olur çarpar göz bebeklerine

içinin içinde kıyılar birikir

dolup taşar, gemi batırır ankara rıhtımında